Categorieën
Bewuster leven

Alles onder controle

Typisch Hollands natuurlijk om te denken dat het zo’n vaart niet zal lopen. Dat mysterieuze longvirussen vooral een Chinees probleem zijn. Want onze luchtkwaliteit is nog best prima, en wij eten geen vleermuizen of schubdieren. Af en toe duikt er in de krant iets op over een besmette Nederlander die direct in quarantaine is geplaatst en na een week of twee weer genezen wordt verklaard. We hebben het allemaal onder controle.

Drie maanden lang halen we onze schouders op over zulke incidenten. Maar dan blijkt in Italië, een stuk dichter bij huis, een regelrechte epidemie te zijn ontstaan in een drukbezocht skigebied waarna besmette personen uitwaaieren over heel Europa en zelfs daarbuiten. De doden die te betreuren vallen zijn hoogbejaard of reeds ernstig ziek, net als bij een gewone griep. We hebben het allemaal onder controle.

In Italië is medische hulp voor coronapatiënten al snel niet meer vanzelfsprekend. Het tekort aan IC-bedden zorgt ervoor dat er triage plaats moet vinden. Wie het meeste kans maakt op genezing, mag aan de beademing. In Nederland hebben we procentueel gezien veel meer IC bedden en als we gewoon allemaal onze handen goed wassen en thuis blijven met verkoudheidsklachten lopen we eigenlijk niet zoveel risico. We hebben het allemaal onder controle.

In China worden appartementengebouwen dichtgelast om te zorgen dat mensen binnen blijven. In Italië mag niemand meer de straat op zonder goede reden en de politie handhaaft met strakke hand. Onze zuiderburen sluiten alle scholen en horeca. Maar in Nederland, waar de eerste coronapatienten al op de intensive care liggen vinden we die maatregelen nog wat te zwaar. We hebben alles immers onder controle.

Italiaanse artsen luiden de noodklok: niemand op de intensive care knapt op. Indringende beelden komen tot ons via de media. Huilende artsen, oververmoeide verpleegkundigen. Nederland zwicht voor een oproep van de Federatie Medisch Specialisten en sluit de scholen. Al wordt daar wel bij gezegd dat kinderen eigenlijk geen risico vormen. Fysiotherapeuten, kappers en andere beroepsgroepen die risico lopen door fysiek contact met hun klanten zijn nog gewoon aan het werk. Want we hebben alles nog onder controle.

Italië kan zijn doden niet begraven. Familie kan geen afscheid nemen. Lichamen worden zonder ceremonie gecremeerd. Het lijkt wel oorlog. De economie komt tot stilstand. Fabrieken worden gesloten. En Nederlanders zijn ondertussen toiletpapier, mondkapjes en desinfectiegel aan het hamsteren. Al wordt dat niet door angst, maar door handelsgeest ingegeven. De stranden en natuurgebieden zijn ondanks de oproep tot sociale onthouding drukbezocht. En dat komt vooral doordat er naast die boodschap ook gecommuniceerd wordt dat er genoeg IC bedden zijn. Dat kinderen geen risico vormen. Dat gezonde mensen alleen milde klachten krijgen. We hebben alles onder controle.

Je kunt Nederland niet met Italië vergelijken, zegt men. Maar je kunt Italië ook niet met China vergelijken. Ik durf zelfs te stellen dat je Brabant en Groningen niet met elkaar kunt vergelijken, en ik denk dat vergelijken ook helemaal nergens goed voor is. Exacte sterftecijfers en percentages doen er niet toe. Je kunt niet stellen dat duizend doden tien keer zo erg als honderd doden. COVID-19 doet overal ter wereld hetzelfde: mensen infecteren die geen vaccin of medicijn tot hun beschikking hebben. Het enige dat Nederland onderscheidt is dat we kennelijk stronteigenwijs zijn en geen overheidsadviezen willen opvolgen om het aantal besmettingen te verminderen. Dat alleen al maakt dat we helemaal niets onder controle hebben.

Foto: FaceID mask van Danielle Baskin.

Categorieën
Bewuster leven

Van Hallo Jumbo naar Hello Fresh

In mijn omgeving hoor ik al een paar jaar tevreden geluiden over maaltijdboxen, en dan met name over die van Hello Fresh. Vrienden die voorheen een supermarktlasagne in de magnetron kwakten op maandagavond, ontpopten zich tot ware foodies en raakten niet uitgepraat over orzo.

Ik weet niet eens wat orzo is. Maar ik heb ervaring met een abonnement op een groentetas, en daarvan staat me nog helder bij dat ik weken achtereen iets met schorseneren en knolraap moest, en dat die van mij gewoon fantasiewoorden uit een drs. P.-liedje hadden mogen blijven.

“Maar het is zo handig! Het zijn heerlijke recepten. Je hoeft niet meer te bedenken wat je wilt eten en je hoeft niet meer steeds naar de supermarkt” zwijmelt vriendin V. Nou vooruit, daar heb je mijn zwakke punt. Ik doe niet graag boodschappen, en diep in mijn hart wil ik de beslissing over wat we vandaag weer eens moeten eten best delegeren.

De eerste week koos ik voor een box met drie maaltijden om het eens uit te proberen. En op dag twee wist ik al dat ik een fout gemaakt had. Er is geen weg terug als je eenmaal het gemak hebt ervaren van culinaire hoogstandjes zonder voorafgaand supermarktbezoek. Ik kon onmogelijk overmorgen een hamburger op tafel zetten, of een simpele macaroni bolognese. En ik moest nog tot zaterdag wachten voor mijn volgende Hello Fresh box! Ik logde meteen in op de app om mijn volgende bestelling uit te breiden naar 5 maaltijden.

In de tweede box zat een gerecht met vlees, puree en witlof. En ik vreeste het ergste, want ik hou helemaal niet van witlof. Maar het bleek een gouden combinatie met de rest van de ingrediënten. In de derde box trof ik opnieuw witlof aan. Deze keer had het zich verstopt in en recept voor pasta met een paddestoelenroomsaus. Ik vond het een idiote combinatie, maar maakte het toch volgens het recept. Opnieuw was het heerlijk!

Dus inmiddels ben ik al net zo’n Hello Fresh ambassadeur als V. Ik vertel iedereen die het maar horen wil hoe geweldig lekker we tegenwoordig eten. En hoe fijn het is om niet steeds iets te hoeven verzinnen. Hoeveel tijd het scheelt als je niet steeds vanuit je werk eerst langs de supermarkt moet. Dat het zelfs goedkoper is als zelf boodschappen doen. En dat het me nu eindelijk lukt om een paar keer per week vegetarisch te eten. Maar vooral hoe Hello Fresh mijn humeur heeft verbeterd.

In plaats van dat ik de hele route van de supermarkt naar huis zit de chagrijnen omdat ik geen zin heb om te koken, kom ik tegenwoordig relaxed thuis, zet ik mijn Storytel boek op speaker en begin ik helemaal mindful de ingrediënten van het avondeten te snijden. Tegen de tijd dat het eten op tafel staat, heb ik op die manier al drie kwartier me-time gehad. De stress van de dag glijdt zo van me af.

Categorieën
Zero waste

De nieuwe Dopper Insulated

Het Nederlandse merk Dopper wil de wereld verlossen van plastic waterflesjes. En dat doen ze door middel van een plastic waterflesje. Dat klinkt best een beetje raar, maar de Dopper is natuurlijk niet zomaar een waterflesje. Het bevat geen schadelijke stoffen en het is van stevig kunststof gemaakt waardoor het jarenlang meegaat. Het is ook nog eens Dutch Design, voor wie daar gevoelig voor is. De verkoopprijs van 12,50 lijkt duur voor een plastic flesje, maar het is zoveel meer dan dat. Het is een upgrade van je imago. Een Dopper op je bureau of nonchalant in de hand verleent je meteen de uitstraling van iemand die aan het milieu denkt en hydratatie belangrijk vindt.

Maar wanneer je zoals ik eigenlijk alleen geinteresseerd bent in een waterflesje dat niet lekt en dat in het zijvak van je Fjallraven Kanken past, kom je automatisch ook bij Dopper uit. Ik kocht vandaag de Dopper Insulated, die van binnen helemaal RVS is. Het houdt je dranken extra lang koud, of juist warm. En aangezien mijn voornemen om meer water te drinken meestal na een paar weken al strandt, leek het me wel handig dat ik er ook koffie in kan meenemen. 

De Dopper Insulated is er op dit moment in glacier grey en steamy pink.
De 350 ml versie kost 29,50 en past met zijn doorsnede van 6 cm precies in het zijvak van een Kanken.
De 580 ml versie kost 34,50 en heeft een doorsnede van 7,3 cm. 
De dubbelwandige isolatie houdt je drankje 9 uur warm of 24 uur koud. 

Categorieën
Bewuster leven

Het leed dat avocado heet

Ik heb er geen diepgravend onderzoek naar gedaan, maar ik durf te beweren dat de avocado de lychee verslagen heeft als meest foutgespelde vrucht. Dat heeft ook  met zijn populariteit te maken. Hipsterkantines serveren tegenwoordig bij elk belegd biologisch speltbroodje wel zo’n plak groene boter. 

Bij mij verdwijnen die dingen alleen in de guacamole, en vaker nog in de groene kliko wegens onrijp en toen te lang laten liggen. Wanneer die dingen eetrijp zijn? Nou niet wanneer er een ‘eetrijp’ etiket op zit in ieder geval. Dat is de gemeenste marketingleugen ooit. Nee, avocado’s zijn maar op twee momenten eetrijp: eergisteren en overmorgen. 

“Je kunt het zien aan het steeltje,” zegt vriendin S, “als je hem indrukt en hij veert een beetje terug, dan is-ie goed. Op een facebookgroep over koolhydraatarm eten adviseert iemand om het steeltje eraf te halen. Aan het gaatje dat overblijft kun je dan zien of hij rijp is.Dat verklaart meteen waarom ik in de supermarkt alleen steeltjesloze avocado’s aantrof en de tip van S. dus niet kon toepassen.

Het blijft een moeilijk ding, die avocado. En ik ben er ook niet van overtuigd dat ik het echt lekker vind. Maar de marketing rond de groene vrucht is onfeilbaar. Hoe meer ik erover lees, hoe meer ik het gevoel krijg dat ik een sukkel ben dat ik niet regelmatig avocado op toast eet. Goede vetten! Gezond! Hip! Als je avocado’s eet ben je een bewuste consument met aandacht voor mens, dier en milieu. En dat wil ik graag zijn.

Maar ben je dat wel als je avocado’s eet? Klopt het beeld wel wat #fitgirls en #instameisjes ons voorschotelen? 

Voor de productie van één kilo avocado is rond de 1.000 liter water nodig, las ik in Trouw. En aangezien avocado’s worden verbouwd in gebieden met waterschaarste heeft hun populariteit niet bepaald een goede invloed op de watervoorraden. 

Om aan de toemende vraag te kunnen voldoen, gaan boeren bovendien steeds meer over op het telen van avocado’s, wat weer slecht is voor de biodiversiteit. Maar de productie kan de vraag nog steeds niet bijbenen. Gevolg: de prijzen schieten door het dak en de lokale bevolking, die dagelijks avocado op het menu had staan, kan ze niet meer betalen. 

Ondertussen belandt bij mij thuis de allerlaatste rotte avocado in de kliko. 

Stop the madness. 

Categorieën
Bewuster leven

Wordt de Fjallraven Kanken Greenland mijn favoriete tas?

Waar ik ga, gaat ook mijn tas. Tien jaar lang was dat een klein model schoudertas van Freitag. Geschikt voor alle gelegenheden en onverwoestbaar. Voor vakanties en festivals had ik ook nog een versleten Eastpak rugzak die nog prima dienst deed en gewoon vies mocht worden.

Toen ik ging werken bij een uitgeverij met een BYOD (Bring Your Own Device) beleid moest er ook een laptoptas komen. En gezien mijn goede ervaringen werd dat er ook weer eentje van Freitag. Al gauw gebruikte ik ‘m ook als ik geen laptop hoefde mee te nemen. Maar daarbij liep ik al snel tegen beperkingen aan. Het is een grote tas, maar omdat hij nogal ondiep was, kon er niet heel veel in. Ik besloot te gaan kijken naar een grote leren handtas. Die zou ook meteen geschikt zijn voor wat nettere gelegenheden. Ik vond een fijn exemplaar, maar helaas kon die niet zoveel hebben. De handvaten scheurden op de naad. Een euvel dat ik vroeger ook vaak had met goedkope tassen van de markt, maar wat ik niet verwacht had van een dure leren tas.

De leren tas laat ik repareren, maar ik zal hem minder vaak gebruiken aangezien hij kennelijk niet zo zwaar beladen kan worden. Dus moet er een nieuwe dagelijkse-dingen-tas komen. Een krachtpatser.

Voorheen zou ik gewoon door webwinkels scrollen totdat ik verliefd werd op een tas, maar nu ik bewuster bezig ben met de hoeveelheid spullen die ik in mijn leven wil, ga ik op zoek naar iets wat een goede aanvulling is op mijn huidige tassencollectie. Dus geen tweede leren handtas en ook niet nog een Freitag. Maar wat is dan wel een goede, degelijke tas die een aanvulling is op de tassen die ik al heb? Ik besloot dat het een rugzak zou worden, zodat mijn oude Eastpak met pensioen kon.

Na een middagje reviews lezen kwam ik tot de conclusie dat de Fjällraven Känken een goede keus zou zijn. De Zweedse klassieker die volgens de laatste mode geschikt is voor alle genders, leeftijden en sociale groepen. Het risico van het blind afgaan op juichende reviewers die hun Känken al twintig jaar met plezier gebruiken is dat er misschien in die tussenliggende jaren iets aan het materiaal of productieproces is veranderd. Zoals bijvoorbeeld met Levi’s aan de hand is. Levi’s uit de jaren negentig van de vorige eeuw zien er nu nog steeds geweldig uit, terwijl de moderne exemplaren binnen twee jaar versleten zijn. Ik schat de Zweden hoger in op degelijkheid dan de Amerikanen. Dus toog ik in mijn pauze naar Bever om mijn nieuwe metgezel uit te gaan zoeken.

Review: Fjallraven Kanken Greenland

Positieve punten:
– Binnenvak met uitneembaar kussentje dat bovendien goed werkt als padding om je rug tegen scherpe voorwerpen te beschermen. Ook perfect om je iPad Pro, die perfect in het vak past, zonder schade te vervoeren.
– Hoofdvak is helemaal open te ritsen, waardoor je overal makkelijk bij kan.
– Handvaten aan de bovenkant. Serieus, wat een geweldige uitvinding! Waar bij andere rugzakken wel een lus te vinden is om ‘m aan op te hangen, heb je hier gewoon prettige hengsels om je tas aan mee te nemen.
– Draagriemen zitten precies op de goede goede plek. Het gewicht wordt goed verdeeld, en anders dan je misschien zou verwachten, snijden de smalle riempjes niet in je schouders.

Nadelen:
– De zijvakken waar je een flesje water in kunt meenemen, zijn te klein voor mijn glazen waterfles.
– Ik vind het qua vormgeving echt een ontzettend lelijk ding.

Over de duurzaamheid van de tas kan ik nog niet veel zeggen, maar het materiaal lijkt me ijzersterk. Over een jaar doe ik een follow-up, en dan vind ik ‘m misschien zelfs mooi. Zoiets is vaak even wennen. Denk maar aan schoudervullingen en getoupeerd haar in de jaren ‘ 80 🙂

Categorieën
Minimalisme

Streaming

“Wil je ‘m terug?” vraagt vriendin Karin, wijzend op de stereotoren die ik een paar jaar geleden aan haar zoon gaf. Hij luistert alleen nog muziek op zijn laptop.

In de hoop er nog iemand blij mee te maken, zette ik het ding weer in mijn kofferbak. Zelf heb ik sinds ik Spotify  heb ontdekt geen cd meer aangeraakt. Dat was destijds ook de reden dat ik het apparaat weggaf.

Nu staat hij boven tussen de verhuisdozen tot ik over zijn lot beslis. Ernaast liggen de cd’s, keurig op genre en alfabet gesorteerd in hun opbergmappen. En dvd’s die ik nooit meer kijk omdat ik liever series binge op Netflix en Videoland. Mijn boekenverzameling treft het al niet veel beter nu ik een abonnement heb op Storytel. Luisterboeken neem ik veel makkelijker tot me dan de papieren versie, en ze maken mijn autoritten en huishoudelijke klussen een stuk leuker. En wanneer ik liever lees dan luister, doe ik dat op mijn Kobo of iPad.

Verdwenen is ook de trots waarmee ik vroeger mijn verzamelingen tentoonstelde. Want op social media is het heel makkelijk om je vrienden te tippen over nieuwe schrijvers, bands en films. Die komen echt niet meer in mijn kast grasduinen om ideeën op te doen. Het is het einde van een tijdperk, maar dat is niet erg. Je krijgt er immers heel veel ruimte voor terug. Als je tenminste afstand kunt doen van relikwieën zoals een midiset met minidiscspeler, een harddiskrecorder met dvdspeler en al hun bijbehorende schijfjes.

Categorieën
Bewuster leven

Hygge

hyggeHet kan je niet ontgaan zijn: Scandinavië is hot. Of het nu gaat om mode, boeken, tv-series of meubels, als het uit Scandinavië komt, verkoopt het goed. Inmiddels is er zelfs een Nederlands tijdschrift dat zich volledig richt op Scandinavisch wonen: Scandinavian Living. En niet alleen tastbare Scandinavische producten zijn populair, ook het Deense hygge is wereldwijd iets om na te streven.

Wat hygge precies is? Meik Wiking, die onderzoek doet naar het geluksgevoel van Denen (naar verluidt het gelukkigste volk ter wereld) had er een heel boek voor nodig om dat aan niet-Denen uit te leggen. Ik nam het tot me als Engels luisterboek, en dacht bij elk stukje uitleg over de beleving van hygge: je bedoelt gezelligheid.

Hygge kun je in je eentje beleven met een goed boek in je favoriete stoel, met een warm dekentje en een kop thee onder handbereik.
Hygge is ook wanneer je kookt voor je vrienden en tot in de late uurtjes met elkaar praat en lacht.
Hygge gaat volgens Meik Wiking vaak samen met kaarsjes op tafel, warme chocolademelk, je lievelingstrui, je familie en je vrienden.

Gezelligheid dus.

Meik Wiking geeft in zijn boek tal van tips over hoe je de staat van hygge kunt bereiken. Ik maak me zorgen over de landen waarin dit boek met applaus wordt ontvangen. Zijn er zo veel mensen die moeten leren wat gezelligheid is? Ik stopte halverwege het luisterboek omdat de schrijver zichzelf steeds meer ging herhalen. Ik wilde iets gezelligers horen.

Hygge is ondertussen niet meer van tijdschriftcovers af te rossen. Je schijnt namelijk allerlei spullen nodig te hebben om het hyggelig te hebben. Dan heb ik het maar liever gewoon gezellig. Daarbij volstaat tevredenheid.

Categorieën
Minimalisme

Paraplu’s

Of het in Nederland nou echt veel meer regent dan in andere landen weet ik niet, maar ik geloof wel dat wij er vaker over klagen. Zelfs nu we er dankzij de buienradar niet zo vaak meer door worden verrast. Maar het zit in onze cultuur, klagen over het weer. Dat krijg je er niet uit. Net zoals onze drang om overdreven goed voorbereid te zijn op alle weersomstandigheden. De meeste mensen bezitten meerdere dassen, mutsen, handschoenen, regenpakken en paraplu’s. Want je-weet-maar-nooit.

Net als vroeger thuis bezit ik een paraplubak. Er staat één paraplu in, die ik nooit bij me heb als het een keer regent, en een fietspomp die niet past op het ventiel van mijn fiets. Bij het uitruimen van mijn auto ontdekte ik in de achterbak nóg vijf ongebruikte paraplu’s. En dat terwijl er in mijn Fiat Panda toch echt maar vier mensen passen.

Hoeveel is te veel? En kunnen ze eigenlijk niet allemaal weg, vraag ik me af. Als ik in mijn hele leven tien keer een paraplu gebruikt heb, schat ik het ruim in.

Zoals bij elk voorwerp waarvan ik me afvraag of ik het weg zal doen, bedenk ik wat de consequentie is. Statistisch gezien zal ik eens in de vier jaar een keer natregenen. Ik denk dat ik dat wel overleef.

Categorieën
Bewuster leven

Blije kippiekippies

De eieren bij de supermarkt komen gelukkig niet meer bij legbatterijen vandaan, maar het alternatief is niet veel beter. Ik dacht een tijd lang heel naïef dat scharreleieren van kippen kwamen die lekker buiten konden scharrelen, maar helaas. Scharrelkippen verblijven in een grote stal met een paar honderd soortgenoten en zien vaak hun hele leven geen daglicht. Je kunt je afvragen of ze überhaupt wel kunnen scharrelen met zijn negenen op een vierkante meter. En als ze na een jaar minder eieren beginnen te leggen, en dus economisch minder rendabel zijn, gaan ze naar de slacht.

De enige manier om zeker te weten dat de kip die jouw eieren legt een mooi leven heeft, is het door haar zelf een mooi leven te geven. En nu we landelijk wonen, kunnen we dat.

De vorige bewoners hadden drie kipjes die wij over mochten nemen. Ze hebben een mooi hok en een ren, dat had ik bij de bezichtiging al gezien. Maar bij zelf kippen houden denk ik toch heel romantisch aan kippen die vrij door de tuin kunnen scharrelen. We besloten ze dus los te laten in de tuin, en proefondervindelijk vast te stellen hoe ernstig de schade is die ze aan de planten toebrengen. Tot nu toe valt het mee, zelfs nu we er nog twee tamme Barnevelders bij hebben gekregen.

En met name de twee nieuwelingen hebben me enthousiast gemaakt over kippen als huisdier. Want dat zijn het echt. Ze herkennen je, komen enthousiast op je afrennen en laten zich zelfs kroelen. Ook door de kinderen (10 en anderhalf) van vriendin F.

Tot nu toe hebben ze nog geen namen. We noemen ze allemaal Kippiekip, en verbeelden ons dat ze daar ook naar luisteren.

Categorieën
Minimalisme

Accidental Capsule Wardrobe

Een verbouwing duurt altijd langer en kost altijd meer dan gepland, dat is bijna een natuurwet. Toch dacht ik dat we er binnen twee weken wel zouden wonen, en had ik voor die periode vier jasjes, vier shirtjes, drie broeken en twee paar schoenen uitgekozen. Daar zou ik het vermoedelijk wel mee redden.

We zijn nu een maand verder alle dozen staan nog ingepakt, want we hadden zoveel tegenslag met verbouwen dat we er nu nog niet kunnen wonen. Tot mijn verrassing heb ik nog geen dag het gevoel gehad dat ik niets had om aan te trekken., en ik verwacht dat dat ook de komende vier weken niet zal gebeuren.

Zonder me ervan bewust te zijn heb ik dus een capsule wardrobe aangelegd, iets waar ik al in geïnteresseerd ben sinds ik er twee jaar geleden voor het eerst over las. Ik wist toen niet waar ik zou moeten beginnen, want ik had 7 m2 aan kastruimte vol kleding in allerlei maten, van de jaren negentig tot nu. Ondanks die indrukwekkende collectie ben ik helemaal geen fashionista. En dat bleek het grootste obstakel te zijn. Ik heb geen vaste stijl, ik heb geen idee hoe ik kleding moet combineren of zelfs maar wat me flatteert. Ik doe maar wat. En ben daar zelden tevreden over.

Juist omdat ik er al een tijdje over aan het denken was, heb ik nu een goede selectie kunnen maken. Alle items die ik de afgelopen twee jaar kocht, moesten echt goed voelen, en onderling te combineren zijn. Een kast vol favorieten, dat is mijn doel.

Mijn capsule wardrobe is voor de lange termijn misschien nog een beetje te beperkt, dus ik zal er zodra het huis af is wat items aan gaan toevoegen. Maar dit is echt een fantastisch begin. Ik heb voor de verhuizing al acht vuilniszakken vol kleding weggedaan, en zoals het er nu naar uitziet kan er nog veel meer weg.

Twijfel je nog of een capsule wardrobe iets voor jou is? Probeer het gewoon. Zoek wat items bij elkaar, berg de rest op in verhuisdozen en ontdek je innerlijke fashionista. Combineer eens wat items die je nooit bij elkaar bedacht had. Er kan veel meer dan je denkt.